Relikwie św. Stanisława Kostki

Jutro tj. 1 września o godzinie 19:00 w Zakątku Matki Bożej odbędzie się Nabożeństwo Fatimskie, podczas którego zostaną wprowadzone relikwie św.Stanisława Kostki-polskiego jezuity i patrona Polski.

Św.Stanisław urodził się w grudniu 1550r. w Rostkowie koło Przasnysza, był synem Jana Kostki- kasztelana zakroczymskiego i Małgorzaty z Kryskich, pochodzącej z Drobina. Stanisław był ich drugim dzieckiem. Miał starszego brata Pawła oraz dwoje (brata i siostrę) lub czworo (dwóch braci i dwie siostry) młodszego rodzeństwa. Ochrzczony został w kościele parafialnym w Przasnyszu. Do 14 roku życia uczyli go rodzice, a następnie jego nauczycielem był Jan Biliński (Bieliński).

W wieku 14 lat razem z bratem Pawłem został wysłany do szkoły jezuickiej w Wiedniu. W grudniu 1565r. ciężko zachorował i miał wówczas wizję, w której św.Barbara razem z dwoma aniołami przyniosła mu komunię świętą. Następnie widział jak Matka Boża z Dzieciątkiem Jezus pochyla się nad nim i składa mu w ramiona Dzieciątko. Rano następnego dnia obudził się całkowicie zdrowy.

Stanisław chciał wstąpić do zakonu Jezuitów, jednak jego rodzice nie chcieli wyrazić na to zgody , w wyniku czego postanowił on uciec w przebraniu z Wiednia. Jego brat Paweł wyruszył na jego poszukiwania, lecz ostatecznie nie udało mu się go odnaleźć. Stanisław dotarł tym czasem do Rzymu, gdzie został przyjęty do nowicjatu i w wieku 17 lat złożył śluby zakonne. 10 sierpnia 1568 zachorował na malarię i zmarł 5 dni później w Rzymie

Św. Stanisław Kostka jest patronem studentów oraz nowicjuszy i nowicjuszek, alumnów, polskiej młodzieży, a także Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży (KSM), jest on również jednym z głównych patronów Polski, zaś jego wspomnienie obchodzimy 18 września.

Facebook

Relikwie w naszej Parafii

Relikwie świętych [z Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii, Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, 17.12.2001 r.]

236. Sobór Watykański II przypomina, że „zgodnie z tradycją Kościół oddaje cześć świętym oraz otacza szacunkiem ich autentyczne relikwie i wizerunki”. Wyrażenie „relikwie świętych” oznacza przede wszystkim ciało – lub jego znaczne części – tych, którzy dzięki heroicznej świętości życia, przebywając obecnie w ojczyźnie niebieskiej, byli na ziemi najwspanialszymi członkami Mistycznego Ciała Chrystusa i żywą świątynią Ducha Świętego (por. 1 Kor 3,16; 6,19; 2 Kor 6,16). Relikwiami są również przedmioty należące do świętych, jak sprzęty, ubrania i rękopisy, przedmioty otarte o ich ciała lub o ich groby, oleje, lniane płótna (brandea), a także czczone ich wizerunki.

237. Odnowiony Mszał rzymski potwierdza wartość relikwii, gdy mówi: „Należy zachować zwyczaj składania pod ołtarzem poświęconym relikwii świętych, chociażby nie byli męczennikami”. Relikwie umieszczone pod ołtarzem wskazują, że ofiara członków Ciała Chrystusa bierze swój początek i znaczenie z ofiary Głowy tego Ciała, a także są symbolicznym wyrazem łączności całego Kościoła w jedynej Ofierze Chrystusa, Kościoła powołanego do dawania świadectwa, nawet za cenę własnej krwi, wierności swojemu Oblubieńcowi i Panu.

Z tą formą kultyczną, wybitnie liturgiczną, łączą się liczne formy pobożności ludowej. Wierni bowiem kochają relikwie. Ale dobrze zorganizowane duszpasterstwo odnoszące się do czci relikwii powinno:

  •  upewnić się o ich autentyczności; jeśli w tym względzie występuje wątpliwość, relikwie takie w sposób roztropny powinny być wyłączone z oddawania im czci;
  •  zapobiegać przesadnemu dzieleniu relikwii, sprzeciwiającemu się godności ciała ludzkiego. Przepisy liturgiczne nakazują bowiem, aby relikwie były „takiej wielkości, by można było się upewnić, że są częściami ciał ludzkich”;
  •  napominać wiernych, by nie ulegali manii kolekcjonowania relikwii; w przeszłości miało to czasem opłakane konsekwencje;
  •  czuwać, aby unikano wszelkiego oszustwa i różnego rodzaju pokątnego handlu oraz wszelkich zabobonnych dewiacji.

Różne formy ludowej czci dla relikwii świętych, takie jak: ucałowanie relikwii, zdobienie ich światłami i kwiatami, udzielanie nimi błogosławieństwa, noszenie ich w procesji, nie wykluczając zwyczaju zanoszenia ich do chorych, by ich duchowo wesprzeć i umocnić ich błaganie o uzdrowienie, powinny być praktykowane z wielką godnością i wynikać z prawdziwej wiary. W każdym przypadku należy unikać wystawiania relikwii świętych na ołtarzu, bo jest on zarezerwowany dla Ciała i Krwi Króla męczenników.

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

Czytaj dalej „Relikwie w naszej Parafii”

Facebook